Copyright 2019 - Odnowa w Duchu Świętym

Nauka Słowem Bożym

Gazetka 8/2019

od 25.10.2019

 

Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym Emaus

przy parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Rzeszowie

 

Kontynuujemy pracę ze Słowem Bożym.

Towarzyszy nam Ewangelia wg św. Jana. Św. Jan, popularnie nazywany Umiłowanym uczniem ma nam pokazać już nie same wydarzenia, które poznawać mamy w Kościele przez oczy synoptyków, ale ma pomóc nam zobaczyć Tego, kto „mówi”. Czytamy teraz wskazany tekst Ewangelii i kontynuujemy pracę ze Słowem Bożym

 

1. Postaw się w obecności Pana, uświadamiając sobie przed Kim stoisz i z Kim masz rozmawiać.

2. Przy pomocy umysłu, wyobraźni, pamięci usiłuj odnaleźć się w rozważanej scenie ewangelicznej i spotkać osobiście z Jezusem, słuchając Jego pouczeń skierowanych do Ciebie, przyglądając się Jego działaniu, by pozwolić Jemu zadziałać w Twoim życiu.

3. Sformułuj modlitwę przy pomocy treści przeczytanej perykopy w dowolnej formie.

4. Zadanie, wskazówka lub komentarz w tabeli

5. Do jakich działań, czynów, dzieł czujesz się przynaglony przez to Słowo?

6. Zapisz swoje postanowienie, by wieczorem zrobić rachunek sumienia z wypełnienia Bożego wezwania płynącego z tego słowa.

7. Przeczytaj wskazany na dzień fragment Katechizmu Kościoła Katolickiego.

 

Na owocną pracę formacji ze Słowem Boga, błogosławię +

ks. Damian

 

Dzień

Fragment Ewangelii

KKK

Piątek

J 2,23-25

1480-1498 sprawowanie sakr. + skrót

Sobota

J 3,1-21

1499-1505 choroba w życiu, chory wobec Boga, Chrystus Lekarz

Niedziela

J 3,1-21

1506-1513 uzdrawiajcie chorych + sakrament

Poniedziałek

J 3,1-21

1514-1523 – kto otrzymuje sakr. + szafarz, jak się udziela sakr. + skutki sakr.

Wtorek

J 3,22-36

1524-1532 wiatyk + skrót

Środa

J 4,1-26

1533-1538 – wprowadzenie + nazwa sakr.

Czwartek

J 4,1-26

1539-1553 sakr. w ekonomii zbawienia

 

Czwartek – Miejscem, gdzie mówi się o narodzinach z wysoka, jest Jerozolima, gdy chodzi o czas — jest to Pascha. Właśnie tu, w tych dniach, Syn człowieczy zostanie wywyższony dla zbawienia każdego, kto Go widzi. Tematem tej Ewangelii jest „wiara w Jezusa". Nie tylko jako Mesjasza, który odnawia przymierze i świątynię, ale także jako Syna wywyższonego, który daje nam nowe serce i nowego ducha. Wierzyć w Jezusa oznacza budować sens swego życia na wiarygodności Jego miłości Syna, który objawia miłość Ojca. Alternatywą jest budowanie swego życia na własnej obserwancji praw czy na przekonaniach, które uważamy za słuszne. Istnieje różnica między „religią", która wiąże i przywiązuje człowieka do jego obowiązków, i wolnością synów, którzy miłują, jak są umiłowani.

Piątek – Trzy dni medytacji przed nami nad dialogiem z Nikodemem. Dziś ogólnie: Po konfrontacji z przymierzem pozbawionym wina, co sprowadziło świątynię do roli targowiska, mamy teraz konfrontację z Prawem uosobionym przez Nikodema, faryzeusza i przywódcę żydowskiego. Ani przynależność do narodu, ani posiadanie świątyni, ani zachowanie samego Prawa nie stanowi jeszcze życia. Życiem jest sam Bóg w swej miłości Ojca do synów, którego przymierze, świątynia i Prawo są znakami i pośrednikami. Kto zatrzymuje się na znakach i nie dociera do ich znaczenia, czyni z wszystkiego idola, śmiertelną pułapkę. Wiara w Jezusa to przyjęcie Syna i narodzenie się do rzeczywistej prawdy synów. Jak wąż z brązu, podwyższony przez Mojżesza na pustyni, uzdrawiał ukąszonych przez węże (Lb 21,8nn), tak Syn Człowieczy wywyższony uzdrawia z trucizny starego kłamstwa, które oddaliło nas od Boga, sprawiając, że traktowaliśmy Boga jako zazdrosnego, antagonistę i mściwego, który natomiast jest źródłem życia i wolności (por. Rdz 3,lnn).

Sobota – Dziś skupmy się na dialogu z Nikodemem. gdzie dyskutowany jest zasadniczy problem zbawienia: nie pochodzi ono od Prawa, ale jest darem ukrzyżowanego Mesjasza. Centralnym tematem perykopy jest pochodzenie życia. Nie Prawo, ale przylgnięcie do Syna sprawia, że żyjemy jako dzieci i realizujemy wszelkie prawo. Słowa Jezusa skierowane do Nikodema mają na celu dokonanie w nas przejścia do nowego serca, wymaganego przez Prawo i zapowiedzianego przez Proroków. Aktorami 3 rozdziału są Jezus z jednej strony i Nikodem oraz Jan Chrzciciel z drugiej. Jest to dialog Słowa z Prawem i Prorokami, który umożliwia zrozumienie tajemnicy Syna Człowieczego.

Niedziela – ostatni dzień to przypatrzenie się postawie jaką człowiek może podjąć, Św. Jan udziela nam w drugiej części wypowiedzi (od w. 14-22). św. Jan podkreśla wiarę, jako drogę do życia wiecznego. Pada to słowo w tekście 5x. Wiara to osobista relacja. św. Jan powtarza to jak mantrę, bo sam jest Umiłowanym Uczniem spoczywającym na sercu Jezusa. Równocześnie przypomina walkę między nieprawością / ciemnością a światłem / dobrem. Uczeń Jezusa odrodzony w Duchu Świętym wchodzi w relację z Bogiem i podejmuje walkę o wybór światła i dobra.

Poniedziałek – Monolog Jezusa skierowany jest do Nikodema. Część druga zawiera w ustach Jana Chrzciciela wyznanie wiary, którego brakowało w części pierwszej. Jan Chrzciciel nie jest zaniepokojony tym, że za Jezusem idzie coraz więcej ludzi. Jest tym faktem rozradowany. Wpływ Jana maleje, a wpływ Jezusa w narodzie ma rosnąć. Tylko Syn otrzymał od miłującego Ojca prawo do uczynienia ludzi, którzy w Niego uwierzą, dziećmi Boga. Jan Chrzciciel nie czyni ludzi dziećmi Bożymi i ich nie zbawia. Tylko Syn otrzymał od miłującego Ojca: prawo do sądu, możliwość dawania życia wiecznego, władzę “nad każdym człowiekiem", uczniów, słowo pochodzące bezpośrednio od Ojca, boskie imię i chwałę. Gniew Boga nie oznacza, że Bóg jest gniewliwy, porywczy, że karze gniewem. Gniew Boga jest reakcją na zło. Gniew Boga zamienia w zbawienie Syn Boży przedstawiający Ojcu wiarę dzieci Bożych i swoją śmierć za nich. Każdy człowiek, jak Nikodem, musi osobiście uwierzyć w Jezusa i w to, co On mówi.

Wtorek – spotkanie Jezusa z Samarytanką to jedna z 3 Ewangelii, które od początku Kościół podawał katechumenom tuż przed przyjęciem Sakramentu Chrztu. Wszystkie pochodzą z Ewangelii Jana. Wprowadzeniem do Ewangelii jest fakt, że Jezus pozyskuje coraz więcej uczniów. Faryzeusze zaczynają niepokoić się sukcesem Jezusa. Traktują to jako zagrożenie. Dzisiejszej rozważanie zaczynamy oczami Jezusa. Samarytanie i Żydzi nie utrzymują kontaktów, żyją w nieprzyjaźni. Na dodatek w ówczesnej kulturze kobieta nie mogła rozmawiać z mężczyzną, jeżeli nie był przy niej mąż, ojciec lub brat. Jezus łamie tradycyjne zachowania po to, aby zbliżyć się do człowieka. Spotkanie Jezusa z kobietą ma miejsce na pustkowiu. To, że Jezus z nią rozmawia, budzi zdziwienie u niej samej. Nauczyciel nie rozmawiał z kobietami idąc drogą. Jezus pozwala się odkryć, idąc jak po stopniach: Żyd, (w.9), Panie (w. 11), Mesjasz (w. 25). Jezus daje się poznać jako Mesjasz. Woda, którą proponuje Jezus to symbol Ducha Świętego. Jezus proponuje życie w Duchu Świętym. Siedząc na studni pokazuje, że ma jako jedyny taką władzę.

Środa – dzisiejsze rozważanie tej samej Ewangelii prowadzi nas oczami Samarytanki. Do studni chodzono we wczesnych godzinach rannych lub wieczorem. Dlaczego ta kobieta przychodzi w południe, gdy jest pewna, że nie spotka innych kobiet? Jakiej wody pragnie w godzinie upału i pragnienia? Prośba, z jaką się zwraca do niej Jezus, wydaje się jej dziwna. Brzmi jak zaproszenie do flirtu. Zrozumiała to dobrze. Bo jest to właśnie początek zalotów. W stopniach poznania kobieta przechodzi do poznania Jezusa, jako Mesjasza. Kobieta nosi w sobie zranienia, nie chciała iść z innymi po wodę, bo byłaby wyszydzana. Staje w prawdzie mówiąc, że nie ma męża. W końcu zostawia dzban, symbol swojego życia i wraca do życia, przyjmując Jezusa jako Mesjasza. Kobieta myśli o zwykłej wodzie, ale zostawiając dzban, pokazuje równocześnie, że zrozumiała i zapragnęła wody życia, symbol Ducha Świętego.

 

Przypominam o codziennej modlitwie w intencji wspólnoty: „Pod Twoją obronę”.

II czwartek miesiąca – Msza w intencji poczęć oraz oczekujących dzieci

I i III środa miesiąca o godz. 19.40 – audycja w Radio VIA: Chcę wiedzieć więcej

 

Y

Odnowa w Duchu Świętym - Emaus

Odnowa w Duchu Świętym - Emaus

Odnowa w Duchu Świętym - Emaus